می خوام شادتر باشم و هر روز که می گذزه زندگیم زیباتر بشه

دو راه وجود داره که هر دو با خودشناسی در ارتباطه :

 روش اول پیدا کردن نواقص شخصی خودم

برای کشف نقص های خودم چکار کنم :

- خودم رو زیر ذره بین می برم و نگاه می کنم  که چه عیبهایی دارم .

-می تونم از نوشتن کمک بگیرم ؛ صبح بلافاصه بعد از بیداری بهترین وقته ؛ می نویسم و می نویسم ؛ از هر آنچه در درونم می بینم .

- از دوستان و عزیزانم کمک می گیرم ... وااای پس این عیبم دارم . باید روش کار کنم .

- با کمک روانشناس و یا هینوتیزم ؛ نواقص و دردهای ریشه دار ما کشف میشه

حالا این اکتشافات به چه دردی می خوره :

معلومه می تونم بهش نگاه کنم ؛ غصه شون رو بخورم ؛ می تونم سعی کنم کنترلش کنم ؛ هر بلایی سرم اومد بگم بخاطر این نقصم هست  و یه چیزهایی تو این مایعات

 ولی بطور کلی نقصی که به سطح بیاد و بهش نگاه کنیم ؛ ممکنه کمرنگ بشه . مثل خاطراتی که با کمک هینوتیزم برای همیشه برطرف میشن .

-با بخشیدن قلبی خودمون و یا دیگران ؛ میشه نقص رو برطرف کرد .

-خالی کردن حس  و یا اینطور بگم تبدیل کردنش : مثل  غرق در کار شدن ؛ بدنبال قدرت و یا ثروت دویدن و یا حتی ورزش های شدید و زیاده روی در هر کاری

زندگی ِبرگ بودن در مسیر باد نیست .

امتحان ریشه هاست .

ریشه هم هرگز اسیر باد نیست .

اگر این مجال را به خود بدهم که توجه کنم - این سیاره زیباست و ما نیز زیباییم .

عملی را که باید بیاموزیم

با انجام دادنش می آموزیم .

گلبرگهای صورتی رنگش - زمین را صورتی کرده اند .

به زمین صورتی نگاه می کنم .

رنگش را از گل گرفته است .

شبیه من که با تن پوشم - رنگ رخسار عوض می کنم .

چه آسان می شود از طبیعت رنگ گرفت !

نیاز به دعای  من و یا حتی  آرزوهای خوب داره ؟

اصلا نیاز به واسطه و مدیوم داره  ؟

دعا از جنس کلمه است .وقتی کلمات رو تکرار می کنیم خدا رو  تکرار می کنیم .

 و هیچ چیز هم چندان بزرگ نیست .

با هموانیی با کائنات مورد نوازش و دلجویی و هدایت قرار می گیریم .

گوشه چشمی به گنجشکی و چشم دیگر به پهنه آسمانی پرستاره .

ما نیز جزئی از آن همه ایم و صرفا" با دراز کردن دست خود برای تماس با آن - همدست و همراهش می شویم .

امتیاز شنوایی زن کمک زیادی به حس زنانه اش می کند .

در اتاقی که ۵۰ زوج در آن است زن در کمتر از ده دقیقه روابط بین همه زوج ها تحلیل می کند .

مغز مرد برای درک نشانه های فراکلامی سازمان نیافته است . مرد جزئیات را نمی بیند .

همان که می گویند : دل هر ذره را که بشکافی - آفتابی در میانش بینی ! 

گاه کل را آنقدر ریزش می کنی تا اندیشه ات آنرا دریابد .

 

پیدا کن ذهنت چگونه می اندیشد ؟

فرقی ندارد کل نگر باشی و یا جز بین - باید بتوانی خدا را به نظاره بنشینی .

این آگاهی که عملا" می توانم هم خلاق باشم و هم شادمان

برایم آسایش بزرگی را در بر دارد .

شادمانی عظیمی است

هوا ابریشمین

نگاه بیگانگان نرم

نمی توانستم از این شادمانتر باشم

شادمانی مخاطره آمیز است .

مرا از اسرار می آکند .

آری در مویرگهایم می سراید .

سلسله درختان

که وقتی نامشان را می برم می خندند .

جملگی نیایش است .

تقدس - در جهان گام برمی دارد .

نیایشهای ما ناشنیده گرفته نمی شود .

نیرویی با نرمترین دل - به آن گوش می سپارد .

وقتی دریچه جهان درونمان را می گشاییم - جهان بیرون ما نیز تغییر می کند .

زندگی به گوش سپردنی ملایم متحول می شود .

که گویی با یاری گرانقدر  گام برمی داریم .

پرباری شکوهمندی که از ذرات خدا شکل گرفته است .

هر گردی ریز - جوان شدن را منتظر است .

درخت مادر که باشی دوست داری تک تک میوه ها را بنام کنی .

تا در خاطرت ثبت باشد .

نعمت فراوانی !!!

درختهای اسرارآمیز و گربه های ولگرد تازه که ببینم

وقتی به معبد آرامشم می رسم - رها شده از خود -دچار یک شعف  تکراری می شم .

حس خوبی که دوباره و دوباره تجربه اش می کنم .

یک عادت دوست داشتنی .